Na usta ciśnie mi się refren piosenki Maryli Rodowicz:

"A na razie fruwają motyle
Tyle tego, tamtego też tyle
A na razie wierzymy w baśnie
I jaśniej i jaśniej...

A na razie kołyszą nas noce
A na razie kołyszą nas dni
Choć już życia, psiamać, popołudnie
Jest cudnie, jest cudnie"


We czwartek wieczorem stałam na balkonie, paląc papierosa i nieziemsko marznąc. Wówczas pierwszy raz od wielu dni byłam w stanie powiedzieć sobie: Jest dobrze, byle tak dalej.
Wszystko układa się po mojej myśli, rozterki odeszły w zapomnienie. Mimo ciągłego strachu, związanego z dwoma możliwościami, jestem w stanie powiedzieć: jest cudnie!
To zasługa na pewno kilku osobistości, uwaga robi się ckliwie: "Bo jest paru ludzi dla których warto żyć"- dzięki Wam wyszłam na prosto. Nie będę wymieniać ksywkami, bo kto wie, że te ckliwie stwierdzenie zostało do niego skierowane, ten wie.
Hell yes i do przodu!